Karanlığın Esareti

EN PRATİK KADINA AİT SÖZLERİ / Güzel Sözler ve Resimler

Yorum Ekle

Hayatın gülen yüzüne inat

Ağlamak geliyor bugün gene içimden. Bağıra bağıra, hıçkıra hıçkıra... Kime neye bu isyan, bu haykırış? Güneş olağanca güzelliği ile her zamanki gibi gülümserken, kuşlar mutluluğun şarkısını hep bir ağızdan söylerken, nedir bendeki bu karanlık? Hayatın güzelliklerine inat yapar gibi, bugünde hüzünlü bende gök yüzü. İsyan edercesine bir sağırlık ve körlük yaşıyorum. Bu değil, böyle değil hayat. Ben böyle değilim, olamam diyorum. Neden hala çıkamıyorum o karanlıktan. Ne beni orada tutan? Herkes bu kadar mutlu ve umarsızca yaşarken, beni oraya bağlayan ne? Duymuyorsunuz çığlıklarımı. Bilmiyorsunuz içimde kopan fırtınayı. Söylemek gerek belki, ya da tutmamak kendini. Olağanca yaşamak, akışına bırakmak her şeyi. Olmuyor işte, yapamıyorum, ne dilim dudaklarımın mührünü açabiliyor, ne de yüreğim kendine söz geçirebiliyor.

Güneş bir daha bana parlamayacak, kuşlar bir daha şarkı söylemeyecek, toprak tekrar hayat bulamayacak diye korkuyorum. Sıyrılmam gerek bu karanlıktan. Ufacık bir ışık, bir umut. Ama hayır, ben beni bu kadar kaparken içeri, umudun gelip kapımı çalmasını nasıl bekleyebilirim.

Zaman hızla geçiyor. Çok bekledim. Aylarca, yıllarca hep bir umut bekledim. Benim kapımı çalmayan o umut, beni karanlıktan çıkartmayan o umut, hala bekletiyor beni. Ben zamana inat beklerken onu, kapımı çalan hep umutsuzluk oluyor. Dayanacak gücüm kalmadı artık, ben kaybettim, geçte olsa bunu anladım, Ne yüreğimi dinledim, ne de ona söz geçirebildim. Karanlığın esaretinde ömrümü tükettim. Ben sona erdim. Artık ne bekleyecek zamanım var, ne de gücüm. Ama hala belki diyorum belki son bir şans verir bana, çalar kapımı, umutsuzluğumun gölgesinde ışık olur bana...Giderken karanlıktan aydınlığa, şunu anladım sonunda "yürek kararınca bir kere, sessiz ve derin çırpınışlar fayda etmiyor ışığı görmeye..."

Yazan: enpratikkadin